Terug naar overzicht
Marijke van Veenen Marijke van Veenen
± min

Schadefonds Geweldsmisdrijven behandelt de 100.000 ste letselschade claim!

Het zogenaamde Schadefonds Geweldsmisdrijven is opgeicht in het jaar 1976 en is momenteel gevestigd in Rijswijk. Het fonds heeft een missie; zij geeft namelijk aan letselschade slachtoffers van zowel ernstig psychisch als ook fysiek letsel een financiële tegemoetkoming, en erkent daarmee het onrecht dat hen is aangedaan. Zo draagt het Schadefonds bij aan herstel van vertrouwen van letselschade slachtoffers. Bij het begin van de oprichting werden circa 200 zaken per jaar behandeld, maar heden ten dage worden ongeveer 8000 verzoeken tot compensatie per jaar ingediend. Het Schadefonds is nu zo ver dat zij haar 100.000 ste zaak heeft ingeboekt, hetgeen gezien mag worden als een mijlpaal in haar bestaan.

Slachtoffers van letselschade door een geweldsdelict geven vaak aan niet gehoord te worden door het fonds, maar toch blijkt ruim 63% van de aanvragen tot een schadevergoeding te leiden. Het betreft niet alleen een compensatie, maar daarmee ook een erkenning van het onterechte leed dat een letselschadeslachtoffer is aangedaan. Het uitzonderlijke van het fonds is dat niet alleen slachtoffers zelf, maar ook nabestaanden een beroep op het fonds kunnen doen.

Veel belangenbehartigers zijn niet echt tevreden met de hoogten van de uitkeringen die het fonds doet, omdat slechts vaak maar zo'n 20% van de daadwerkelijke schade wordt vergoed. De uitkeringen worden dan ook vaak betiteld als de welbekende en spreekwoordelijke pleister op de wond en niet meer dan dat. Het mag absoluut niet als een daadwerkelijke compensatie van schade gezien worden, hoewel de naam van het fonds dat wel doet voorkomen.

Er zijn namelijk ook maximale bedragen die in bespaalde situaties beschikbaar worden gesteld. Zo is het smartengeld qua vergoeding gemaximaliseerd op € 10.000 en voor kosten bedraagt het maximale bedrag € 25.000. Bezien we de cijfers die gepubliceerd zijn, dan valt daaruit af te leiden dat per slachtoffer in het jaar 2011 gemiddeld € 2380 is uitbetaald. Dat lijkt in eerste instantie dus niet veel.

Een genoegdoening wordt naar de mening van veel belangenbehartigers bereikt als de dader daadwerkelijk de 'pijn' in zijn of haar portemonnaie voelt. Dat laatste gebeurt te weinig. Justitie kan hierin daadkrachter optreden en sterker achter verdachten aangaan. Vaak hoort men dat van de spreekwoordelijke kale kip niet te plukken valt, maar letselschade moet altijd vergoed worden, ook als de dader niet kapitaal krachtig is. Desnoods moet dat ten koste gaan van een sociale uitkering die op minimum niveau ligt. Dan voelt een dader het ook. Waarom zou een dader die leeft op een sociaal minimum niveau wel een verkeersboete moeten betalen, maar niet thuis hoeven te geven als het een civiele vordering betreft, bijvoorbeeld omdat hij of zij iemand gemolestreerd heeft en letselschade heeft toegebracht. Dit is de wereld op z'n kop. De politiek wordt aangespoord hiernaar eens duidelijk te kijken.